' Het leven is een knalfuifje '

donderdag

Vrije tijd

Ik heb gewoon weer tijd voor mijn hobby's.

dinsdag

Grand bazaar, dierenbeul en een nieuwe muts.

Vandaag ben ik naar de Grand Bazaar geweest en omdat ik er gister achter kwam dat ik veel te veel geld uit geef mocht ik van mezelf niet zoveel kopen. En ik heb me er best goed aan gehouden vandaag.

Jammer is wel dat ik vanavond om 22.30u (ja, belachelijke tijd) een afspraak heb bij het politie bureau om mijn verblijfsvergunning aan te vragen. Die gaat dan wel weer zo'n 170TL = zo'n 70eu kosten, maar daar kan ik helaas niet afdingen, vrees ik. En het is noodzaak.

De Grand Bazaar is een feest van kleuren, aandachttrekkende verkopers en hebbedingetjes. Uitspraken als "beautiful lady, beautiful price" of "I have everything you want" (we hebben helaas geen roze eenhoorn kunnen vinden) of "I am single" vliegen je om de oren. Een hele ervaring waarbij je met elke aankoop die je doet een dosis vleierij en zelfvertrouwen cadeau krijgt.

Verder kwamen buiten we een man tegen die dieren aan het mishandelen was, kleine kuikentjes, konijntjes en een jong hondje had hij namelijk in kootjes gestopt en de kuikentjes waren het zieligst ze liepen helemaal over elkaar heen en piepten heel hard. De man zat er lachend naast.

Daarnaast hoop ik dat het binnenkort één dagje koud is (meer hoeft echt niet) zodat ik mijn muts op kan zetten die ik vorige week gekocht heb. Die zit me toch fijn!

Nu ga ik me voorbereiden op uren wachten op het politiebureau.

Aankopen van vandaag

zielig :(

muts

maandag

Vismarkt

Lazy sunday

Vandaag drie weken geleden ben ik vertrokken. En vandaag over drie weken krijg ik mijn eerste bezoek! En vanaf dan komen er een hoop mensen vlot achter elkaar me opzoeken, ik heb er heel veel zin in.

Ondertussen begin ik gewend te raken aan de toeterende auto's, drukke wegen, hoeveelheid mensen.

Aan de Turkse mentaliteit (vijf minuten is namelijk nóóit vijf minuten, 200 meter kan je beter beschouwen als minstens een kilometer en niks heeft haast en niks is duidelijk). Ik begin zelfs bijna te wennen aan het idee van slechts twee uur college per week en een hele hoop vrije tijd.

Ik begin starende mannen, sta-toiletten, lampen die niet werken, uitslapen, uren wachten op alles dat met bureaucratie te maken heeft, allemaal normaal te vinden. Ik ben er aan gewend dat ik het water uit de kraan niet kan drinken.

Ik ben niet meer gewend aan eten koken, dat heb ik tot nu toe slechts één keer gedaan. Je kan hier zo goedkoop eten dat het nauwelijks de moeite waard is om in plaats daarvan te koken. Ook ben ik niet meer gewend aan vijf dagen college, studeren en zuinig zijn. Ik begin te denken in het Engels maar reken nog alles om naar euro's en heb me bijna nog nooit lichamelijk zo fit gevoeld. Door al het lopen elke dag en het mooie weer in combinatie met veel slaap voel ik me hartstikke gezond.

Wel merk ik dat het leven hier in zekere zin ook erg vermoeiend is. Overal waar ik ga heb ik het gevoel dat ik alert moet zijn, op mijn spullen moet passen en mijn ogen open moet houden. Vooral als ik 's avonds/'s nachts alleen over straat loop hou ik alles om me heen goed in de gaten. Op straat ben ik eigenlijk nooit ontspannen en dat is soms wel erg vermoeiend.

Ik heb me ingeschreven bij een fotografie clubje van de universiteit die allerlei dingen organiseert en ook een donkere kamer heeft, dus daar kan ik ook nog wel wat vrije tijd aan gaan besteden. Het opbouwen van een nieuw leventje om je heen gaat eigenlijk zo gemakkelijk.

Toch mis ik Nederland wel eens hoor. Zuurkool, vrienden, knuffelen, een dagritme hebben.Ik ben gewend aan een uur terugrekenen als ik aan Nederland denk. Maar ik weet dat het leven hier maar voor tijdelijk is, dus ik doe mijn best hier zoveel mogelijk te genieten.