' Het leven is een knalfuifje ': Lazy sunday

Vandaag drie weken geleden ben ik vertrokken. En vandaag over drie weken krijg ik mijn eerste bezoek! En vanaf dan komen er een hoop mensen vlot achter elkaar me opzoeken, ik heb er heel veel zin in.

Ondertussen begin ik gewend te raken aan de toeterende auto's, drukke wegen, hoeveelheid mensen.

Aan de Turkse mentaliteit (vijf minuten is namelijk nóóit vijf minuten, 200 meter kan je beter beschouwen als minstens een kilometer en niks heeft haast en niks is duidelijk). Ik begin zelfs bijna te wennen aan het idee van slechts twee uur college per week en een hele hoop vrije tijd.

Ik begin starende mannen, sta-toiletten, lampen die niet werken, uitslapen, uren wachten op alles dat met bureaucratie te maken heeft, allemaal normaal te vinden. Ik ben er aan gewend dat ik het water uit de kraan niet kan drinken.

Ik ben niet meer gewend aan eten koken, dat heb ik tot nu toe slechts één keer gedaan. Je kan hier zo goedkoop eten dat het nauwelijks de moeite waard is om in plaats daarvan te koken. Ook ben ik niet meer gewend aan vijf dagen college, studeren en zuinig zijn. Ik begin te denken in het Engels maar reken nog alles om naar euro's en heb me bijna nog nooit lichamelijk zo fit gevoeld. Door al het lopen elke dag en het mooie weer in combinatie met veel slaap voel ik me hartstikke gezond.

Wel merk ik dat het leven hier in zekere zin ook erg vermoeiend is. Overal waar ik ga heb ik het gevoel dat ik alert moet zijn, op mijn spullen moet passen en mijn ogen open moet houden. Vooral als ik 's avonds/'s nachts alleen over straat loop hou ik alles om me heen goed in de gaten. Op straat ben ik eigenlijk nooit ontspannen en dat is soms wel erg vermoeiend.

Ik heb me ingeschreven bij een fotografie clubje van de universiteit die allerlei dingen organiseert en ook een donkere kamer heeft, dus daar kan ik ook nog wel wat vrije tijd aan gaan besteden. Het opbouwen van een nieuw leventje om je heen gaat eigenlijk zo gemakkelijk.

Toch mis ik Nederland wel eens hoor. Zuurkool, vrienden, knuffelen, een dagritme hebben.Ik ben gewend aan een uur terugrekenen als ik aan Nederland denk. Maar ik weet dat het leven hier maar voor tijdelijk is, dus ik doe mijn best hier zoveel mogelijk te genieten.