And so this dream continues...

August 2013

Photography: Rosan 

misse(lijk)

ik ben meer dan twee maanden terug in Nederland en eerst mistte ik Istanbul nog niet zo maar nu, zo af en toe, wel. hier werk ik hard voor deadlines en daar hoefde ik haast niks te doen.
ik mis de leuke kleine, gekke winkeltjes en straatjes, zoveel spullen die verkocht, gebruikt en weer verkocht worden. het is zo'n leuke stad.

maar ik ben wel Blij dat ik weer in Enschede woon, bij mijn vrienden en een nuttige universiteit.
ik vrees wel dat ik er voor gezorgd heb dat er niet zomaar iemand meer naar dezelfde universiteit in Istanbul mag, toen ik vertelde wat ik daar heb geleerd (en vooral wat niet).

ik ben ook Blij weer bij mijn eigen spulletjes te zijn en een eigen, fijne plek te hebben. en dingen te kunnen plannen voor straks in de zomer. ja, ik vermaak me hier en ik voel me fijn op mijn plek

het was een mooi avontuur dat altijd van mij zal zijn

ik moet wel weer nieuwe dingen verzinnen om over te posten hier, maar dat komt binnenkort wel snel

Leuke cafeetjes in Cihangir

Leuke winkeltjes

Lievelingsplekje

Het uitslapen is verleden tijd

De laatste weken was een tijd van dingen 'voor het laatst' doen (in Istanbul) en dingen weer 'voor het eerst' doen (in Nederland). Zoals fietsen, dat was verbazingwekkend pijnlijk de dag daarna. En voor het eerst mijn kledingkast weer opendoen, ik schrok me een hoedje van de overdreven hoeveelheid kleding die ik heb.

Ondertussen ben ik wel zo goed als gesetteld in mijn nieuwe kamer. Het is nog een beetje een rotzooi, maar na twee weken rondfladderen zo hier en daar, voel ik me eindelijk een beetje geland. Het is al best lang geleden dat ik me zo heb kunnen settelen op één plek dus nu voel ik me wel als een vogeltje die lekker in zijn nestje heen en weer rolt. Vrolijk dus.

Ook 'de eerste keer' college is weer geweest vandaag. En sinds lange tijd kon ik een college weer helemaal verstaan, want het was niet in het Turks. Het wordt wel even flink bij poten, want het tempo en niveau liggen hier een stuk hoger en gaat het er heel anders aan toe. Strakke deadlines, duidelijke planningen en een hele hoop werk te doen.
Maar stiekem heb ik het wel gemist (wie had dat gedacht).

Ook alles wat er hier in Enschede bij komt kijken náást de studie heb ik gemist. En zo heb ik aankomende week weer een doorsnee week, elke avond volgepland met leuke, gezellige bijeenkomsten/feestjes en weer handen vol met werk. Het past wel bij me, ik bloei er van op en krijg er energie van!

Nieuw huisgenootje

Dingen krijgen vorm in m'n nieuwe hokje

Terug op de universiteit: fietsen in overvloed, in Istanbul was geen fiets te bekennen

Thuis

Besneeuwde weilanden in plaats van flatgebouwen en massa's mensen.
Diepe stilte die slechts wordt onderbroken door het gefluit van vogels, zonder plaats te hoeven maken voor het eeuwig toeterende verkeer.
Ik ben weer terug in mijn comfortzone, even lekker vertoeven hier voor ik verder ga.

Van Istanbul naar Sneeuw

Sinds gisteravond ben ik weer thuis. En dit keer thuis in Olst, Nederland.

De laatste twee weken in Istanbul voelde ik me erg raar, maar sinds mijn moeder, Sacha en Scott afgelopen donderdag ook in Istanbul waren voelde ik me een stuk rustiger. Daarnaast was ik, voor ik geloof de eerste keer in Istanbul, een beetje ziek geworden dus veel energie had ik niet meer over voor de laatste dagen. 

Het was des ondanks gezellig. Ik heb wat plekjes kunnen laten zien die voor hen nieuw waren (voor Scott was natuurlijk alles nieuw) en ik heb dingen gekocht die ik eigenlijk al vier maanden lang wilde aanschaffen.

Mede door al die last-minute-aankopen had ik nogal moeite met mijn koffers inpakken. Gelukkig bleken de vacuümtassen die Scott mee had genomen een gedeeltelijke oplossing bieden. Helaas pasten mijn sloffen er echt niet meer bij, maar gelukkig had ik nog een jaszak vrij. 

Dus zo, met sloffen in mijn jaszak, een deken om mijn nek en eigenlijk een tas te veel handbagage, kwamen we op het vliegveld aan. Nadat een medepassagier zo lief was even wat van onze handbagage mee te nemen langs de controle, zaten we dan met al onze spulletjes in het vliegtuig en voor de rest verliep de reis ook rustig. Zo is alle bagage dus veilig en heel in Nederland aangekomen.

Op het vliegveld in Eindhoven stonden Jullian, Mischa en Henk ons op te wachten, super leuk om zo'n ontvangst te hebben! Vanuit Istanbul vertrokken we met zo'n 13 graden en in Nederland was alles wit, -4 graden en koud! Maar ach, ik vind het allemaal prachtig! 

Na een barre tocht stond er een heerlijke stamppot zuurkool, met rookworst en spekjes voor ons klaar, dat was heerlijk thuis komen!

Het hele avontuur is nu over. Toen ik vanochtend wakker werd naast Jullian voelde het helemaal niet alsof ik 4 maand weg was geweest. Het voelt nu nog een beetje onwerkelijk dat ik echt in Istanbul heb gewoond. Het voelt nog alsof het een grote droom was (en in een bepaald opzicht was het natuurlijk ook een droom die uit is gekomen). 

Al met al moet het dus gewoon nog een beetje zinken denk ik. Ik heb wel veel zin om al mijn vrienden weer te zien en mijn nieuwe kamertje in te richten. En over twee weken begint het 'normale' studeren weer, ik ben benieuwd hoe ik dat ga vinden. Nu heb ik er in ieder geval veel zin in! 

En daarnaast heb ik zin om te werken aan een nieuwe droom, ik voel de kriebels alweer opkomen. Maar ach, misschien moet ik eerst mijn koffers maar eens uit gaan pakken.

Sacha en Scott op de ferry

Onderzetters van de Grand Bazar

Schaaltjes 

Istanbul moest weer even heel erg mooi doen vandaag

De laatste dagen

Op de valreep nog nieuwe vrienden maken

Eén van de mooiste en fijnste plekken in Istanbul 

Wat is Istanbul toch een mooie stad en afgelopen week met de sneeuw nog een beetje extra mooi! 't Was zeer aangenaam kennis te maken met deze nieuwe kant van Istanbul. Want op één enkel dagje met een beetje sneeuw na een paar weken geleden, had ik de stad nog niet leren kennen met een wit laagje er omheen! 'k Heb er dan ook goed van genoten en heb heerlijke wandelingen door de sneeuw gemaakt.

In mijn hoofd tel ik de dagen, het speelt altijd een beetje rond in mijn hoofd en brengt een soort achtbaan aan gevoelens mee. Aan de ene kant wil ik echt graag weer naar huis en aan de andere kant weet ik dat ik de stad en het lui lekker leventje dat ik hier heb zal gaan missen. Elke dag voel ik me weer net wat anders als de dag daarvoor en dat is een beetje verwarrend en vermoeiend.

Maar het is eigenlijk wel genoeg geweest zo voor mijn gevoel! Ik verlang weer naar huis, naar een goed geregelde universiteit, naar mijn vrienden en familie. Er zijn nog een paar laatste dingen die ik wil doen hier (zoals het Topkapi paleis bezoeken, schandalig dat ik dat nog steeds niet heb gedaan) en dinsdag vier ik samen met Peter en Inga een afscheidsfeestje.
Donderdag komen mama, Sacha en Scott hierheen en zondags de 20e vliegen we dan met zijn allen terug naar Nederland, waar Jullian ons zal opwachten als het goed is. Kan niet wachten! ♥

Snow in Istanbul

Snow in Istanbul, a set on Flickr.

Wouw, het heeft vandaag nogal serieus gesneeuwd in Istanbul, en ik vind het prachtig! Ik had zelfs sneeuwvrij, waardoor mijn tentamen Turks niet door ging. Ben benieuwd hoe lang dit aan gaat houden, want het weer kan van de ene op de andere dag totaal anders zijn.
Vandaag heb ik er in ieder geval goed van genoten!

liefs Rosan