Van Istanbul naar Sneeuw

Sinds gisteravond ben ik weer thuis. En dit keer thuis in Olst, Nederland.

De laatste twee weken in Istanbul voelde ik me erg raar, maar sinds mijn moeder, Sacha en Scott afgelopen donderdag ook in Istanbul waren voelde ik me een stuk rustiger. Daarnaast was ik, voor ik geloof de eerste keer in Istanbul, een beetje ziek geworden dus veel energie had ik niet meer over voor de laatste dagen. 

Het was des ondanks gezellig. Ik heb wat plekjes kunnen laten zien die voor hen nieuw waren (voor Scott was natuurlijk alles nieuw) en ik heb dingen gekocht die ik eigenlijk al vier maanden lang wilde aanschaffen.

Mede door al die last-minute-aankopen had ik nogal moeite met mijn koffers inpakken. Gelukkig bleken de vacuümtassen die Scott mee had genomen een gedeeltelijke oplossing bieden. Helaas pasten mijn sloffen er echt niet meer bij, maar gelukkig had ik nog een jaszak vrij. 

Dus zo, met sloffen in mijn jaszak, een deken om mijn nek en eigenlijk een tas te veel handbagage, kwamen we op het vliegveld aan. Nadat een medepassagier zo lief was even wat van onze handbagage mee te nemen langs de controle, zaten we dan met al onze spulletjes in het vliegtuig en voor de rest verliep de reis ook rustig. Zo is alle bagage dus veilig en heel in Nederland aangekomen.

Op het vliegveld in Eindhoven stonden Jullian, Mischa en Henk ons op te wachten, super leuk om zo'n ontvangst te hebben! Vanuit Istanbul vertrokken we met zo'n 13 graden en in Nederland was alles wit, -4 graden en koud! Maar ach, ik vind het allemaal prachtig! 

Na een barre tocht stond er een heerlijke stamppot zuurkool, met rookworst en spekjes voor ons klaar, dat was heerlijk thuis komen!

Het hele avontuur is nu over. Toen ik vanochtend wakker werd naast Jullian voelde het helemaal niet alsof ik 4 maand weg was geweest. Het voelt nu nog een beetje onwerkelijk dat ik echt in Istanbul heb gewoond. Het voelt nog alsof het een grote droom was (en in een bepaald opzicht was het natuurlijk ook een droom die uit is gekomen). 

Al met al moet het dus gewoon nog een beetje zinken denk ik. Ik heb wel veel zin om al mijn vrienden weer te zien en mijn nieuwe kamertje in te richten. En over twee weken begint het 'normale' studeren weer, ik ben benieuwd hoe ik dat ga vinden. Nu heb ik er in ieder geval veel zin in! 

En daarnaast heb ik zin om te werken aan een nieuwe droom, ik voel de kriebels alweer opkomen. Maar ach, misschien moet ik eerst mijn koffers maar eens uit gaan pakken.

Sacha en Scott op de ferry

Onderzetters van de Grand Bazar

Schaaltjes