Het uitslapen is verleden tijd

De laatste weken was een tijd van dingen 'voor het laatst' doen (in Istanbul) en dingen weer 'voor het eerst' doen (in Nederland). Zoals fietsen, dat was verbazingwekkend pijnlijk de dag daarna. En voor het eerst mijn kledingkast weer opendoen, ik schrok me een hoedje van de overdreven hoeveelheid kleding die ik heb.

Ondertussen ben ik wel zo goed als gesetteld in mijn nieuwe kamer. Het is nog een beetje een rotzooi, maar na twee weken rondfladderen zo hier en daar, voel ik me eindelijk een beetje geland. Het is al best lang geleden dat ik me zo heb kunnen settelen op één plek dus nu voel ik me wel als een vogeltje die lekker in zijn nestje heen en weer rolt. Vrolijk dus.

Ook 'de eerste keer' college is weer geweest vandaag. En sinds lange tijd kon ik een college weer helemaal verstaan, want het was niet in het Turks. Het wordt wel even flink bij poten, want het tempo en niveau liggen hier een stuk hoger en gaat het er heel anders aan toe. Strakke deadlines, duidelijke planningen en een hele hoop werk te doen.
Maar stiekem heb ik het wel gemist (wie had dat gedacht).

Ook alles wat er hier in Enschede bij komt kijken náást de studie heb ik gemist. En zo heb ik aankomende week weer een doorsnee week, elke avond volgepland met leuke, gezellige bijeenkomsten/feestjes en weer handen vol met werk. Het past wel bij me, ik bloei er van op en krijg er energie van!

Nieuw huisgenootje

Dingen krijgen vorm in m'n nieuwe hokje

Terug op de universiteit: fietsen in overvloed, in Istanbul was geen fiets te bekennen

Van Istanbul naar Sneeuw

Sinds gisteravond ben ik weer thuis. En dit keer thuis in Olst, Nederland.

De laatste twee weken in Istanbul voelde ik me erg raar, maar sinds mijn moeder, Sacha en Scott afgelopen donderdag ook in Istanbul waren voelde ik me een stuk rustiger. Daarnaast was ik, voor ik geloof de eerste keer in Istanbul, een beetje ziek geworden dus veel energie had ik niet meer over voor de laatste dagen. 

Het was des ondanks gezellig. Ik heb wat plekjes kunnen laten zien die voor hen nieuw waren (voor Scott was natuurlijk alles nieuw) en ik heb dingen gekocht die ik eigenlijk al vier maanden lang wilde aanschaffen.

Mede door al die last-minute-aankopen had ik nogal moeite met mijn koffers inpakken. Gelukkig bleken de vacuümtassen die Scott mee had genomen een gedeeltelijke oplossing bieden. Helaas pasten mijn sloffen er echt niet meer bij, maar gelukkig had ik nog een jaszak vrij. 

Dus zo, met sloffen in mijn jaszak, een deken om mijn nek en eigenlijk een tas te veel handbagage, kwamen we op het vliegveld aan. Nadat een medepassagier zo lief was even wat van onze handbagage mee te nemen langs de controle, zaten we dan met al onze spulletjes in het vliegtuig en voor de rest verliep de reis ook rustig. Zo is alle bagage dus veilig en heel in Nederland aangekomen.

Op het vliegveld in Eindhoven stonden Jullian, Mischa en Henk ons op te wachten, super leuk om zo'n ontvangst te hebben! Vanuit Istanbul vertrokken we met zo'n 13 graden en in Nederland was alles wit, -4 graden en koud! Maar ach, ik vind het allemaal prachtig! 

Na een barre tocht stond er een heerlijke stamppot zuurkool, met rookworst en spekjes voor ons klaar, dat was heerlijk thuis komen!

Het hele avontuur is nu over. Toen ik vanochtend wakker werd naast Jullian voelde het helemaal niet alsof ik 4 maand weg was geweest. Het voelt nu nog een beetje onwerkelijk dat ik echt in Istanbul heb gewoond. Het voelt nog alsof het een grote droom was (en in een bepaald opzicht was het natuurlijk ook een droom die uit is gekomen). 

Al met al moet het dus gewoon nog een beetje zinken denk ik. Ik heb wel veel zin om al mijn vrienden weer te zien en mijn nieuwe kamertje in te richten. En over twee weken begint het 'normale' studeren weer, ik ben benieuwd hoe ik dat ga vinden. Nu heb ik er in ieder geval veel zin in! 

En daarnaast heb ik zin om te werken aan een nieuwe droom, ik voel de kriebels alweer opkomen. Maar ach, misschien moet ik eerst mijn koffers maar eens uit gaan pakken.

Sacha en Scott op de ferry

Onderzetters van de Grand Bazar

Schaaltjes 

De laatste dagen

Op de valreep nog nieuwe vrienden maken

Eén van de mooiste en fijnste plekken in Istanbul 

Wat is Istanbul toch een mooie stad en afgelopen week met de sneeuw nog een beetje extra mooi! 't Was zeer aangenaam kennis te maken met deze nieuwe kant van Istanbul. Want op één enkel dagje met een beetje sneeuw na een paar weken geleden, had ik de stad nog niet leren kennen met een wit laagje er omheen! 'k Heb er dan ook goed van genoten en heb heerlijke wandelingen door de sneeuw gemaakt.

In mijn hoofd tel ik de dagen, het speelt altijd een beetje rond in mijn hoofd en brengt een soort achtbaan aan gevoelens mee. Aan de ene kant wil ik echt graag weer naar huis en aan de andere kant weet ik dat ik de stad en het lui lekker leventje dat ik hier heb zal gaan missen. Elke dag voel ik me weer net wat anders als de dag daarvoor en dat is een beetje verwarrend en vermoeiend.

Maar het is eigenlijk wel genoeg geweest zo voor mijn gevoel! Ik verlang weer naar huis, naar een goed geregelde universiteit, naar mijn vrienden en familie. Er zijn nog een paar laatste dingen die ik wil doen hier (zoals het Topkapi paleis bezoeken, schandalig dat ik dat nog steeds niet heb gedaan) en dinsdag vier ik samen met Peter en Inga een afscheidsfeestje.
Donderdag komen mama, Sacha en Scott hierheen en zondags de 20e vliegen we dan met zijn allen terug naar Nederland, waar Jullian ons zal opwachten als het goed is. Kan niet wachten! ♥

Galata brug

Nog een klein filmpje met hoe het er ongeveer aan toe ging op de Galata brug toen het sneeuwde :)
Vandaag ligt er nog steeds sneeuw en heb ik ook nog steeds sneeuwvrij, maar het sneeuwt niet meer.
Ben benieuwd naar morgen!

Snow in Istanbul

Snow in Istanbul, a set on Flickr.

Wouw, het heeft vandaag nogal serieus gesneeuwd in Istanbul, en ik vind het prachtig! Ik had zelfs sneeuwvrij, waardoor mijn tentamen Turks niet door ging. Ben benieuwd hoe lang dit aan gaat houden, want het weer kan van de ene op de andere dag totaal anders zijn.
Vandaag heb ik er in ieder geval goed van genoten!

liefs Rosan

Dag lief 2012, hallo 2013!

De laatste dag van 2012, tijd voor een terugblik.

Voor mij was het een jaar van hard werken om dromen te laten uitkomen. Het hele jaar heeft mijn Erasmus semester in Istanbul als een droom in mijn hoofd geleefd. Beetje voor beetje heb ik die droom dan werkelijkheid kunnen zien worden en dat geeft een euforisch gevoel. En soms voelt het nog als een droom.
Verwachtingen die niet of wel uit zijn gekomen, maken uiteindelijk allemaal niks uit, want waar ik de afgelopen maanden mee bezig ben geweest is geschiedenis schrijven voor mijn toekomst.De ervaringen die ik hier bij elkaar heb geraapt, en de hele ervaring op zich, kunnen door niemand meer worden afgenomen.

Ook was 2012 jaar een jaar van leren loslaten. Durf maar eens los te laten wat je lief is en kijk wat het leven je er voor in de plaats teruggeeft! Kom uit je comfort zone en daar begint het echte leven pas.
Loslaten van alles dat ik als thuis beschouwde, van vrienden en familie. En telkens als ik in Istanbul bezoek kreeg kon ik het even vasthouden om vervolgens weer los te moeten laten.
Dat is iets wat dit jaar me heeft willen leren, hoewel ik niet weet of ik er goed in ben geworden. Maar wat heeft het me er veel voor in de plaats gegeven! Nieuwe liefde, nieuwe vrienden, een nieuw thuis en nieuwe ervaringen. Misschien wel nieuwe wijsheid.

Al met al kijk ik op 2012 terug als een heel intens jaar. Het eerste deel van het jaar was hard werken, voor mijn studie, voor alles wat ik er altijd zo graag naast wil doen en de realisatie van mijn verblijf in Istanbul. Dit heeft best zo zijn tol geëist en er zijn ook momenten geweest dat ik er echt doorheen zat. Maar dan stonden er gelukkig altijd mensen voor mij klaar, bedankt daarvoor lieve mama en papa, lieve Jullian, lieve Joska en lieve Mascha en lieve Margot en andere vrienden waar ik soms bij neer heb gestreken, bedankt voor me er doorheen slepen, zonder jullie zat ik hier denk ik niet.

Het tweede halfjaar heeft mij ook erg verbaasd. Waar ik verwachtte weer hard te moeten werken kreeg ik een heel relaxed jaar, nog nooit heb ik zoveel tijd voor mezelf gehad en in zo'n inspirerende omgeving. Dit heeft me veel doen realiseren en waarschijnlijk ben ik me nog niet eens van alle veranderingen in mezelf bewust. Maar daar heb ik heel 2013 en de rest van mijn leven nog voor. Natuurlijk was er ook erg veel dat niet soepel verliep, hoe kan het ook anders met het bureaucratische Turkije (en ook Nederland trouwens), maar ach, alles dat tegenzit wordt zo snel weer vergeten door al het moois dat er voor in de plaats komt.

Een kleine vooruitblik in 2013 laat zien dat ik nog drie weken in Istanbul te vertoeven heb en als ik terug kom in Nederland kan ik tot mijn blijde genoegen bij Mascha en haar huisgenoot Simone in gaan wonen. Het zal zeker afzien worden, want ik zal weer moeten bikkelen als voorheen. Ik wist eerst niet beter, maar nu wel, wat het wel lastiger zal maken, denk ik.

Maar ach, ik wil niet te veel vooruitlopen op 2013. Ik laat het allemaal op me afkomen en daarnaast is het tijd om nieuwe dromen te vormen en te verwezenlijken. Ik droom dus gewoon lekker verder...

Bedankt allemaal voor het lezen van mijn blogberichten en allemaal een heel erg mooie, gezellige en goede jaarwisseling toegewenst!
Tot 2013,
Liefs Rosan

ik droom lekker verder

Een weekje met mama

Ik ben weer thuis in Istanbul, met al zijn geluiden, geuren en vele mensen. Afgelopen week van hotel naar hotel gehopt met mama (en nog een hele boel andere mensen) en allerlei uitstapjes gemaakt. Volgens mij heb ik nog nooit zó'n luie vakantie gehad! We hoefden alleen maar de bus in te stappen en we werden overal vanzelf heengereden, 3x per dag stond het eten voor ons klaar en konden we heel veel lekkere dingen eten, zonder er zelf iets voor hoeven te doen. De reisleider regelde alles voor ons, zelf de hamam, die eigenlijk niet bij het programma hoorde, is helemaal geregeld voor ons (en het was héérlijk!).

Het was heel gezellig en leuk om mama weer te zien, en het reisgezelschap was ook leuk en zat vol grappenmakers en typische karakters. Natuurlijk was ik wel de jongste van allemaal, maar dat maakte mij niet zoveel uit. We hadden een paar excursies naar bijvoorbeeld Pamukkale (dat zijn kalk-terrassen die ooit heel mooi wit waren) en een tapijtenfabriek en nog allerlei dingen meer. Het zuiden van Turkije vond ik eigenlijk heel erg toeristisch, de Grand Bazaar in Istanbul is er niks bij! Het verbaasde me dat je overal gewoon met euro's kon betalen en dat ze daar zelfs vanuit gaan, zelf had ik al maanden geen euro meer gezien. De omgeving was wel super mooi, lekker veel bergen en ook nog eens de zee dichtbij. 

Verder zijn we (of misschien vooral ikzelf) heel lekker lui geweest afgelopen week. Gelukkig viel het afscheid niet al te zwaar vanochtend, want over een maand komt mama, samen met mijn zusje&haar vriend, mij al ophalen om terug te gaan naar Nederland. 

Aankomende donderdag(nacht) komen mijn vriendinnetjes Mascha en Margot al aan, ze blijven met Kerst en Oud en Nieuw, ik heb er super veel zin in! Nog geen idee wat we precies gaan doen met de feestdagen hier, maar er is vast wel iets leuks te vinden. Tot die tijd moet ik er nog even voor zorgen dat ik mijn studie een beetje aandacht geef en mag ik ook wel even mijn best doen het appartement een beetje schoon te maken voor mijn gasten. 

Nu is het tijd voor een avond gratis bier in een van de kroegjes waar ik vaak heen ga! 

oja, de foto's staan dus op Flickr, zie vorige blogpost

Dank u, Sinterklaasje

Sinterklaas in Istanbul. De eerste keer van mijn 20 jarig durende leven dat ik Sinterklaas niet thuis bij mijn familie heb gevierd. De pakjesavond is in onze familie ongeveer het hoogtepunt van het jaar en er wordt dan ook al maanden van tevoren naar toe geleefd.
Maar helaas, dit jaar was ik er niet bij. Althans, niet lichamelijk, maar wel heb ik voor iedereen een cadeautje mee kunnen geven aan papa en Sjors afgelopen weekend. Ook hadden ze al wat pakjes voor mij meegenomen die ik gisterochtend dan eindelijk uit mocht pakken. En pepernoten had ik al vanaf het begin van mijn verblijf op voorraad liggen, thanks to Rosanne en Judith!

Omdat ik Sinterklaas toch echt niet kan missen, hebben we hem maar hierheen gehaald. Dus we hebben lootjes getrokken met tien Erasmus studenten en ook nog het dobbelstenen spel gespeeld. Het blijkt nogal lastig te zijn om het begrip Sinterklaas echt goed uit te leggen en toen ik het probeerde begon ik het zelf ook allemaal een beetje raar te vinden. Des ondanks heeft iedereen zijn best gedaan een leuke cadeautje te zoeken en een prachtig gedicht te schrijven en dit leverde een hele gezellig avond op! En ook de pepernoten vielen erg goed in de smaak.

Familie met cadeautjes uit Istanbul

p.s. helaas is het account van mijn blog vol qua foto's dus moet ik de rest mijn foto's maar op flickr uploaden
DUS ZIE DE FOTO'S VAN SJORS&PAPA'S VERBLIJF EN SINTERKLAAS HIER :)

Dan toch eindelijk het Georgië verslag!

Het wordt zo langzamerhand wel eens tijd te schrijven over mijn avonturen in Georgië. Momenteel zijn papa en Sjors op bezoek, maar die liggen nu nog te snurken dus ik heb heel eventjes tijd.

's Nachts rond 1uur kwamen we aan op het vliegveld in Georgië, het land is zo gastvrij (of wil zo graag een goede indruk maken) dat je een flesje wijn krijgt bij de douane op het vliegveld. Best een leuke binnenkomer. 

Met de taxi zijn we naar het geboekte hostel gegaan. Althans, dat was het plan. Omdat we het adres in Europese letters hadden opgeschreven kon de taxi-meneer het niet echt lezen en na ongeveer een half uur door dezelfde wijk te hebben rond gescheurd te hebben (de taxichauffeurs zijn nog erger dan in Istanbul), was de conclusie van de taxi-meneer: "Tblisie Hostel NO!" en zijn we maar bij een ander hostel in bed gekropen. 

Een hectisch begin van de reis dus, de eerste indruk was heel vreemd, de wijk waar we in verbleven had voornamelijk onverharde wegen, vervallen huizen, weinig mensen op straat en nauwelijks verlichting. Best raar voor een hoofdstad, het leek namelijk meer op een plattelandsdorp. En een heel groot contrast vergeleken met Istanbul. Maar dat maakte het allemaal wel spannend en leuk. 

De volgende dag, dinsdags, hebben we eerst door het oude deel van Tblisi gewandeld. Nog meer vervallen huizen, arm-uitziende mensen die met grote ogen naar mijn spiegelreflexcamera keken. Het voelde raar om met mijn dure camera daar rond te lopen, dus heb 'm ook niet overal evenveel gebruikt. 

In de stad is een extreem contrast te zien tussen arm en rijk. Dure, nieuwe, moderne bruggen en andere gebouwen te zien, naast de vervallen woningen van het volk. Terwijl je over The peace bridge loopt, een modern uitziende brug, staar je naar huizen die nauwelijks nog overeind kunnen staan. 

Later op de dag zijn we naar het dorpje Sagarejo gereisd, in een klein busje en voor iets meer dan een euro heb je een prachtige rit. Alleen de reis van ongeveer 45 was al een hele ervaring. Het busje wordt zo vol mogelijk gepropt, extra uitklapstoeltjes zijn aanwezig om maar zoveel mogelijk mensen te kunnen laten zitten. Het was heerlijk om even wat anders te zien dan het stadsleven. Koeien lopen overal en er waren bergen.. kortom: goed om wat natuur te zien!

Ook het dorpje was heel leuk. Vrienden van Peter waren daar ondertussen al een maand bezig met fieldwork en hebben ons een hoop mooie verhalen over de super gastvrije Georgische cultuur kunnen vertellen. Het was voor de vrienden de laatste nacht in het dorp, een paar dagen daarna zouden ze terugvliegen naar Denemarken. 

Er was een rivierbedding die helemaal droog lag en waar paarden doorheen liepen met een boom achter zich aan. De boom was zo'n 8km verder gekapt. 

In Sagarejo hebben we dan ook onze eerste echt Georgische maaltijd gegeten. Het was geen feestmaal (Supra), maar desondanks was het heerlijk. Bij een echte Supra wordt er flink veel geproost op van alles en nog wat en word je bij elke toost geacht je glas wijn achterover te slaan (hier is een uitgebreide versie te vinden van de uitleg: http://www.geowine.nl/georgie/georgische-keuken/). 

We konden slapen bij een ander gezin in het dorp waar we de volgende ochtend ook een lekker ontbijt voorgeschoteld kregen. Als ik ook dat allemaal ga beschrijven (en over hoe de kamer er uit zag, en hoe leuk de oma was die daar rondliep en welke verhalen we allemaal te horen kregen etc etc) wordt het wel een heel lang verslag, dus dat laat ik dan maar tot jullie eigen verbeelding over. 

Met z'n allen zijn we teruggereisd naar Tbilisi en hebben we daar nog wat rondgewandeld en 's avonds met z'n allen gegeten bij nog weer vrienden-van-de-vrienden-van-Peter. Dat waren twee mensen die al jaren voor het rode kruis werken en de huidige manier van antropologie studeren niet helemaal begrijpen of kunnen waarderen (Peter en zijn vrienden studeren allemaal antropologie) dus dat levert dan lange discussies op waar ik gelukkig niet zoveel aan toe te voegen heb. Wel was het een hele leuke en interessante avond waar de drank rijkelijk vloeide (want ja, het immers nog steeds Georgië). 

Donderdag avond zijn we Tblisi nog eens ingegaan (ondertussen gewoon weer met z'n tweeën) en de stad wist me echt te verrassen. Doordat het donker was, werden de 'krotten' opeens niet meer zichtbaar en alleen dat wat een mooi of modern gebouw is, wordt verlicht. Dit geeft dus een totaal ander sfeerbeeld en ik begon de stad toch wel mooi te vinden!

Vrijdagochtend zijn we dan eindelijk naar de bergen vertrokken. Wederom in zo'n busje dat vol wordt gepropt. Het schijnt een van de mooiste wegen van de wereld te zijn, de weg van Tblisi naar Kazbegi. Helaas moesten we helemaal achterin zitten en kon ik door het raampje niet heel veel zien zonder mijn nek in een knoop te leggen. Maar af en toe ving ik een glimp op van iets dat toch wel heel mooi moet zijn (en ik denk eigenlijk vooral in de lente/zomer!). 

De rit duurde ongeveer 3uur en een uur daarvan was op een onverharde weg, met kuilen en losse stenen, langs steile afgronden. Ik heb doodsangsten uitgestaan, maar wonder boven wonder zijn we heel aangekomen! We werden ontvangen door Nazi, de gastvrouw van het gasthuis waar we verbleven. Na eerst even op adem te zijn gekomen en blij te zijn geweest dat we weer op onze eigen benen stonden, werden we met de auto naar het gasthuis gebracht (Nazi's Guesthouse). 

De omgeving was prachtig! Bergen, schapen, geiten, koeien en varkens die los liepen, een strak blauwe lucht en de zon (hoewel het erg koud was). Die paar dagen hebben me echt goed gedaan en ik kon erg genieten van de stilte om mee heen, de ruimte en vrijheid die de omgeving gaf. 

Zondag zijn we teruggereisd naar Tbilisi (de terugweg was een stuk beter te doen, omdat ik wist wat me te wachten stond) en werden we in het Tblisi Hostel (YES!) gastvrij ontvangen met een maaltijd en een flink aantal shotjes Chacha (huisgemaakt en zo'n 88% alcohol). De nacht van zondag op maandag zijn we rond 3u opgestaan om de terugreis naar het hectische, grote, drukke Istanbul te beginnen en rond 9.30u 's ochtends was ik dan weer in mijn appartement in Istanbul. 

Ik zag er eerlijk gezegd een klein beetje tegen op weer in Istanbul te zijn, maar gelukkig zijn afgelopen woesdag Sjors en papa dus aangekomen. Dat maakt het weer wat gezelliger en geeft toch meer aansluiting in deze toch nogal 'anonieme' grote stad. 

Helaas is woensdag ook mijn (net nieuwe) tas gestolen (incl studieboek, alle aantekeningen van de colleges, mijn Lonely Planet Turkey en 100% Istanbul die ik van Joska had geleend en portemonnee), zo onder mijn neus vandaan. Gelukkig verliep de aangifte heel soepel. Er is nog een hele kleine kans dat de tas, zonder geld, wordt teruggevonden... maar ik vrees het ergste. 

Het betekende wel dat ik (helaas, helaas) niet kon leren voor mijn tentamen van de volgende dag en dat nu weer verplaatst is. 

Ach ja, zo gaat alles dus weer zijn gangetje in Istanbul en heb ik nog iets meer dan anderhalve maand om hier te genieten en te leven. Volgende week Sinterklaas vieren, de week daarop rondreizen in Turkije met mama, als ik terugkom komen 2 dagen later Mascha en Margot al weer langs. Zodra zij weg zijn heb ik nog zo'n drie weken hier. 

Ik ben er achtergekomen dat ik het 'heimwee hebben' van te voren enorm onderschat heb. 

p.s hier zijn de foto's te vinden: 

GEORGIA PICTURES

en 

STREETART TBLISI

Jullian in Istanbul

Na een super heerlijk, gezellige week samen zit ik weer alleen in het huisje.

Mijn bed lijkt opeens overdreven groot en de temperatuur lijkt een aantal graden gedaald sinds gisterochtend de bus naar het vliegveld vertrok. 

Het was super leuk om bezoek te krijgen, de stad te laten zien aan iemand.

Door alles aan iemand anders te laten zien voelde ik me opeens geen toerist meer, maar eerder een 'local', doordat ik de weg ken en (meestal) weet waar ik heen moet. 

Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk kanten van Istanbul te laten zien, en volgens mij is dat best goed gelukt in een week. Thee drinken, backgammon (tavla) spelen, waterpijp roken, kumpir eten (heerlijke gestoofde aardappel volgepropt met allerlei dingen zoals rijst en olijven), vuurwerk, de meest toeristische plekken bezoeken, maar ook mooie uitzichtpunten waar juist niet veel toeristen komen heb ik kunnen laten zien. Zelfs nog een beetje van het nachtleven in Taksim meegepakt, al met al was het een hele afwisselende en super leuke week.

Ik kan nu binnenkort zelfs zuurkool met rookworst maken (thanks mam!) en ik heb dropjes die me deze week door het studeren heen zullen helpen (ook al denk ik niet dat ze het einde van de week zullen halen). Ook heb ik trouwens voor het eerst post gekregen (thanks mam, Henk, Margot en Maud!), het verbaasde me dat het bij de juiste deur is terecht gekomen. 

Het volgende bezoek (Joska!) komt al weer over 1,5 week en daarna is het tijd voor Georgië. 

Oja, maar eerst dus nog tentamens maken volgende week. Ach, als Erasmus student maakt het volgens mij niet zoveel uit hoe goed je die nou maakt. 

Maar ik ga wel mijn best doen hoor. We hebben nu een bank in de kamer staan, met een kopje thee en een muziekje erbij lukt het nog aardig me te concentreren. Juist met alle leuke dingen nog in het vooruitzicht!

Liefs,

Rosan

Het eerste kopje turkse thee

Lekker gelukkig zijn 

Smile!

Turkse feestdag, dag van de Republiek

Bazaar

Bazaar

Ondergrondse Basilica Cistern

Ondergrondse Basilica Cistern

In de Blauwe Moskee.
Jullian was wel enthousiast over de hoofddoek
en zit er aan te denken een burka voor me aan te schaffen.

Vrolijk :)

Goed uitzicht ;)

:)

Samen in Istanbul

Aya Sofia

Aya Sofia

Aya Sofia

Vrolijk!

Baklava for breakfast

Dommebadje paleis

Goede Turkse avond!

Een van de vele vette openlucht dakterrassen!

Granaatappelsap drinken

Uitstapje naar de Grand Bazaar....

...en we komen terug met een Backgammon set!