Afbeelding 1: Ik ben niet zo bezig met mijn neus in andermans zaken steken. Het lijkt misschien zo, maar het zijn mijn neuzen helemaal niet, namelijk. Afbeelding 2: Hallo lieve opa, ik zal jou en oma echt nog wel even opzoeken voor ik vertrek, hoor!
" ...En wat doe ik? Ik rij op mijn paard voorbij in galop, en ondertussen probeer ik een glimp van je op te vangen door mijn verrekijker met gebarsten glas. Maar jij bent net achter een graspol verdwenen als mijn paard het bos is ingesneld. Mijn uitzich bestaat nu slechts uit de bomen die mijn zicht versperren. Ik weet dat aan het eind van het bos mijn toekomst wacht, maar de bomen hebben mijn aandacht getrokken door vlak voor mijn neus te op te doemen en nu wil ik ze één voor een bekijken, betasten en misschien zelfs besnuffelen. Ik neem eerst eens tijd voor mijn pad, voor ik mij verder richt op mijn doel. "
Drie jaar geleden was ik in Parijs en op het station zat een grote donkere man met een lange zwarte jas sardientjes uit een blikje te eten en ik kan het beeld nu nog steeds terug halen, als ik dat wil. Hij zat daar zo lekker. Toen heb ik hem getekend vanuit mijn herinnering.