' Het leven is een knalfuifje ': Het uitslapen is verleden tijd

De laatste weken was een tijd van dingen 'voor het laatst' doen (in Istanbul) en dingen weer 'voor het eerst' doen (in Nederland). Zoals fietsen, dat was verbazingwekkend pijnlijk de dag daarna. En voor het eerst mijn kledingkast weer opendoen, ik schrok me een hoedje van de overdreven hoeveelheid kleding die ik heb.

Ondertussen ben ik wel zo goed als gesetteld in mijn nieuwe kamer. Het is nog een beetje een rotzooi, maar na twee weken rondfladderen zo hier en daar, voel ik me eindelijk een beetje geland. Het is al best lang geleden dat ik me zo heb kunnen settelen op één plek dus nu voel ik me wel als een vogeltje die lekker in zijn nestje heen en weer rolt. Vrolijk dus.

Ook 'de eerste keer' college is weer geweest vandaag. En sinds lange tijd kon ik een college weer helemaal verstaan, want het was niet in het Turks. Het wordt wel even flink bij poten, want het tempo en niveau liggen hier een stuk hoger en gaat het er heel anders aan toe. Strakke deadlines, duidelijke planningen en een hele hoop werk te doen.
Maar stiekem heb ik het wel gemist (wie had dat gedacht).

Ook alles wat er hier in Enschede bij komt kijken náást de studie heb ik gemist. En zo heb ik aankomende week weer een doorsnee week, elke avond volgepland met leuke, gezellige bijeenkomsten/feestjes en weer handen vol met werk. Het past wel bij me, ik bloei er van op en krijg er energie van!